Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Προσκύνημα στα Κύθηρα


Το Ιερό Προσκύνημα των Μυρτιδίων
Φέτος, με αφορμή την εορτή της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, είχαμε την ευλογία να επισκεφθούμε το όμορφο νησί των Κυθήρων και να προσκυνήσουμε στο Ιερό Προσκύνημα των Μυρτιδίων αλλά και σε άλλα Ιερά Σεβάσματα των Κυθήρων.
Συναντήσαμε φίλους καλούς κι αγαπημένους. Χαρήκαμε τη φιλοξενία και την υπέροχη ξενάγηση της ακούραστης ιστορικού κ. Ελένης Χάρου, αυτής της αστείρευτης πηγής γνώσης της  επτανησιακής μας ιστορίας και παράδοσης. Γνωρίσαμε τον αδελφό της κ. Βασίλειο Χάρο, κι αυτός άριστος γνώστης της παράδοσής μας. Είχαμε την ιδιαίτερη τιμή να ψάλλουμε στον Πανηγυρικό Εσπερινό, στον Όρθρο και στη Θεία Λειτουργία δίπλα στον Θεολόγο και πρωτοψάλτη των Μυρτιδίων κ. Γεώργιο Λουράντο. Όλους τους ευχαριστούμε ιδιαιτέρως για την αξέχαστη αυτή εμπειρία!!! Ευχόμαστε σύντομα να ξαναϊδωθούμε στο όμορφο νησί των Κυθήρων.
Παρακάτω παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες από την προσκυνηματική περιήγησή μας στο νησί.

Άποψη του Ιερού Προσκυνήματος από μακριά 
Το Καθολικό του Ιερού Προσκυνήματος
Εικόνα των τριών Αγίων της Επτανήσου στο τέμπλο του Καθολικού
Ο Ναός της Μυρτιδιώτισσας στο κάστρο Κυθήρων
Αγιογραφία του Αγίου μας στο Ναό του κάστρου
Ο Μητροπολιτικός Ναός στη Χώρα Κυθήρων
Το υπέροχο ξυλόγλυπτο τέμπλο του Μητροπολιτικού Ναού
Εικόνα του Εσταυρωμένου στο Μητροπολιτικό Ναό
Ο Ναός της οικογένειας Χάρου
Το Ιερό Προσκύνημα της Αγίας Ελέσας
Αγιογραφία της Αγίας Ελέσας με σκηνές από το βίο και το μαρτύριό της
Ο τόπος του μαρτυρίου της Αγίας Ελέσας
Ο Ναός του  Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο κάστρο Μυλοποτάμου

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Ύμνοι Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου




 

1) Στιχηρό του Εσπερινού (ήχ. Δ΄ - Ἔδωκας σημείωσιν)
2) Δοξαστικόν του Εσπερινού (ήχ. Β΄)
3) Δοξαστικόν των Αποστίχων (ήχ. πλ. Β΄)
4) Κάθισμα  (ήχ. πλ. Δ΄ - Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον)
5) Δοξαστικόν των Αίνων (ήχ. πλ. Δ΄)
6) Απολυτίκιον  (ήχ. Α΄ - Τῆς ἐρήμου πολίτης)

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Ύμνοι Γενεθλίου Υπεραγίας Θεοτόκου






1) Στιχηρό & Δοξαστικό του Εσπερινού (ήχ. πλ. Β΄) 
2) Στιχηρό των Αποστίχων (ήχ. Δ΄) 
3) Δοξαστικόν των Αποστίχων (ήχ. πλ. Δ΄) 
4) Κάθισμα (ήχ. Δ΄- Κατεπλάγη Ἰωσὴφ) 
5) Κάθισμα (ήχ. πλ. Δ΄ - Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς) 
6) Στιχηρό των Αίνων (ήχ. Α΄- Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος)
 7) Απολυτίκιον  (ήχ. Δ΄)

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Ύμνοι Αγίου Μάρτυρος Φανουρίου






1) Στιχηρό του Εσπερινού (ήχ. Α΄ - Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος) 
2) Στιχηρό του Εσπερινού (ήχ. Δ΄ Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι) 
3) Δοξαστικόν του Εσπερινού (ήχ. πλ. Β΄) 
4) Στιχηρό των Αποστίχων (ήχ. πλ. Α’ -  Χαίροις ἀσκητικῶν) 
5) Δοξαστικόν των Αποστίχων (ήχ. πλ. Δ΄) 
6) Κάθισμα (ήχ. Α΄ -  Τόν τάφον σου Σωτήρ) 
7) Κάθισμα (ήχ. Γ΄ -  Θείας πίστεως) 
8) Κάθισμα (ήχ. Δ΄ -  Κατεπλάγη Ἰωσήφ) 
9) Κάθισμα (ήχ. πλ. Α΄ -  Τόν συνάναρχον Λόγον) 
10) Στιχηρό των Αίνων (ήχ. Α΄ -  Τῶν οὐρανίων ταγμάτων) 
11) Δοξαστικόν των Αίνων (ήχ. πλ. Α΄) 
12)  Απολυτίκιον (ήχ. Δ΄ -  Ταχύ προκατάλαβε)

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Μια φωτογραφία, πολλές αναμνήσεις!!


Προχθές το πρωί περάσαμε από έναν τόπο ιερό, έναν τόπο ορόσημο που σημάδεψε ανεξίτηλα τη χρυσή μας νιότη. Επισκεφθήκαμε τον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου πόλεως για να προσκυνήσουμε και να ανάψουμε ένα κερί.
Καθώς βγαίναμε από τη βορινή θύρα του Ναού, η ματιά μας έπεσε αυθόρμητα στο μικρό και ταπεινό γραφειάκι  μέσα στο οποίο περνούσε τις περισσότερες ώρες της ημέρας ο μακαριστός Γέροντάς μας πρωτοπρεσβύτερος παπα-Κώστας Σουρβίνος, είτε μελετώντας είτε εξομολογώντας τα αναρίθμητα πνευματικά του παιδιά. Εκεί μέσα έβρισκε καταφύγιο κάθε πονεμένη ψυχή που προσέτρεχε στο πετραχήλι του!!
Η πόρτα του γραφείου  -που σήμερα χρησιμοποιείται ως αποθηκευτικός χώρος-  ήταν ανοικτή κι έτσι μπορέσαμε να δούμε κάποια πράγματα από το παρελθόν... 
Το μάτι μας έπεσε πάνω σε μια παλιά φωτογραφία που (ευτυχώς) βρίσκεται ακόμα κολλημένη σε μια τζαμαρία της βιβλιοθήκης. Πρόκειται για μια φωτογραφία που τραβήχτηκε στα μέσα της δεκαετίας του 80 και απεικονίζει μερικά απ’ τα μέλη της (τότε) παιδικής ψαλτικής συντροφιάς, που είχε δημιουργήσει ο μακαριστός παπα-Κώστας, κατά την τέλεση κάποιου απ' τους αξέχαστους εκείνους Εσπερινούς. Ο επίτροπος του Ναού μας επέτρεψε να τη φωτογραφήσουμε κι έτσι έχουμε τη χαρά να σας την παρουσιάσουμε: 

Πάνω αριστερά διακρίνεται ο Γιώργος Αυθίνος, σήμερα ιερεύς, 
εφημέριος του Ι.Ν. Αγ. Ελευθερίου Χαλανδρίου.
Δίπλα του, ο Γιώργος Βλάχος, ιερεύς κι αυτός, ο αγαπητός μας παπα-Γιώργης απ' τον Αη Νικόλα Ντεβέκια.
Κάτω αριστερά, ο Σπύρος Πουλημένος, σήμερα αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ.
Δίπλα του ο Νίκος Δημησιάνος, σήμερα ιατρός νευρολόγος
και κάτω ο Έκτορας Δημησιάνος, σήμερα επιχειρηματίας.


Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

«Έφυγε» από τη ζωή ο Ιωάννης Σουρβίνος (1930 - 2016)


Γράφει ο Σπυρίδων Σωτ. Πουλημένος


      Το περασμένο Σάββατο 13/08/2016 έφυγε από τη ζωή σε  ηλικία  86 χρονών ο Ιωάννης Σουρβίνος.
       Ίσως να μην είναι η κατάλληλη στιγμή, λόγω της συναισθηματικής φόρτισης, να ειπωθούν και να αναπτυχθούν όλες οι πτυχές της προσωπικότητας αυτού του ανθρώπου, τολμώ και παραθέτω όμως λίγες σκέψεις ως ένδειξη σεβασμού και ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπό του.
      Ο Ιωάννης Σουρβίνος γεννήθηκε το έτος 1930 στο χωριό Κυνοπιάστες της Κέρκυρας. Οι γονείς του Θεοφάνης και Μαρία, την οποία είχα την τύχη να γνωρίσω και προσωπικά, ήταν ευσεβείς άνθρωποι και συνέβαλαν τα μέγιστα ώστε να μεταδώσουν στα παιδιά τους την αγάπη προς τον Χριστό, την Εκκλησία και κατ΄ επέκταση στον πλησίον.
    Επαγγελματικά ασχολήθηκε επιτυχώς ως εργολάβος οικοδομών και προσέφερε πάντα εργασία κυρίως στους συγχωριανούς του, οι οποίοι τον φώναζαν «Μαστρογιάννη».
        Η αγάπη του και η αγωνία του για την διατήρηση της παράδοσης ήταν μεγάλη, όπως και η προσφορά του στην χορωδιακή μουσική του τόπου μας. Διατέλεσε βασικό στέλεχος της Κερκυραϊκής Καντάδας επί πολλά έτη αλλά και υπηρέτησε με όλες του τις δυνάμεις, τόσο το ψαλτήρι του Ιερού Ναού Αγίου Βασιλείου πόλεως, όσο και την ανδρική τετράφωνη χορωδία του Ναού όταν, εφημέριος ήταν ο αδερφός του μακαριστός Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Σουρβίνος, αναπτύσσοντας ιδιαίτερους δεσμούς με τους ενορίτες και όχι  μόνο.
       Η ζωή και η δράση τόσο του μακαριστού πατρός Κωνσταντίνου Σουρβίνου όσο και του αδερφού του Ιωάννη Σουρβίνου χαρακτηριζόταν από προσφορά στην Εκκλησία. Η συνδρομή και συμβολή σε όποιον είχε ανάγκη γινόταν και από τους δύο σύμφωνα με την Ευαγγελική παραγγελία: αθόρυβα και πάντα προς Δόξαν Θεού. Ποτέ δεν ξεχνούσαν και τη μικρή κοινωνία του χωριού τους.
         Σε πολύ μικρή ηλικία ο Ιωάννης Σουρβίνος με έφερε σε επαφή για πρώτη φορά, τόσο εμένα όσο και άλλα παιδιά της ηλικίας μου, με την εκκλησιαστική χορωδία του Ιερού Ναού Αγίου Βασιλείου πόλεως όπου ήταν υπεύθυνος. «Εσύ θα κάνεις σεκόντο» μου έλεγε και εμένα η χαρά μου απερίγραπτη που ήμουν ενεργό μέλος του κόρου. Αυτές οι παιδικές μου αναμνήσεις έχουν χαραχθεί βαθιά μέσα στην καρδιά μου πλημμυρίζοντάς με  με συναισθήματα νοσταλγίας για αυτά που έζησα τότε. Επίκαιρες  και οι συμβουλές του, τόσο σε προσωπικό όσο και σε οικογενειακό επίπεδο που με ακολουθούν και με προστατεύουν από κάθε λογής κακοτοπιά.
         Οι πρόβες  που γίνονταν αλλά και ο σχολιασμός, η κριτική που ακολουθούσε για το τι πήγε καλά και τι όχι στην απόδοση των ύμνων από όλους τους χορωδούς μετά τη Θεία Λειτουργία ήταν πραγματικά ένα «ΣΧΟΛΕΙΟ» που με θωράκισε στο μέλλον με γνώσεις και εμπειρίες. Εκτός των άλλων με δίδαξε ότι για να συμμετέχεις σε μια εκκλησιαστική χορωδία θα πρέπει να αγαπάς αυτό που κάνεις, να έχεις συνέπεια και πειθαρχία, κυρίως όμως φόβο Θεού μέσα σου.
     Ως μαέστρος ήταν μεταδοτικός, οργανωτικός, αυστηρός όπου χρειαζόταν και τον χαρακτήριζε η αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα δίνοντας πάντα λύσεις σε θέματα που ανέκυπταν, ενώ πολλές φορές επιστράτευε και το πηγαίο και μοναδικό χιούμορ του, το οποίο πραγματικά σε αφόπλιζε και έδειχνε και τη γλυκύτητα του χαρακτήρα του.
      Αυτός ήταν με λίγα λόγια ο Ιωάννης Σουρβίνος, ένας απλός  και ταπεινός άνθρωπος, ένα υπόδειγμα οικογενειάρχη, ένα ανήσυχο πνεύμα  που όλη του την ενέργεια την μετέτρεπε σε δημιουργία. Ήταν ένας άνθρωπος που ευεργέτησε και εμένα προσωπικά ποικιλοτρόπως. Με την παρουσία του, τη στάση ζωής του και την προσφορά του γενικότερα προσέλκυσε πολύ κόσμο  στο χώρο της Εκκλησίας, κοσμώντας αυτήν αλλά και την τοπική κοινωνία, την οποία η είδηση του θανάτου του την βρήκε φτωχότερη.

Αιωνία του η μνήμη!!
Σπυρίδων Σωτ. Πουλημένος